Od lat jedni zarzucają ją drugim, a problem zdaje się tylko eskalować. Czym jest coraz popularniejsza kultura jajowania?

O kulturze jajowania w dialogu

Jako przedstawicielka młodszego pokolenia często jestem świadkiem tego, jak starsi zarzucają nam skrajny egoizm. A to nie chcemy mieć dzieci, a to liczy się dla nas tylko praca, a to nie zadzwonimy i nie odwiedzimy starszej cioci.

Z drugiej strony sama najczęściej jestem świadkiem jajowania właśnie z ich strony. Nawet kilka dni temu słyszałam, jak w poczekalni u lekarza starszy pan zagadywał młodszego mężczyznę o jego zawód. Szybko jednak okazało się, że celem tej prostej interakcji wcale nie była uprzejma rozmowa, a jedynie taktyczne przerwanie rozmówcy i rozpoczęcie długiej opowieści o własnym, bogatym życiu zawodowym.

Czarny pas w tej dziedzinie osiągnęła jednak moja sąsiadka, której początkowe zaczepki traktowałam jako miłe sąsiedzkie pogawędki. Szybko jednak zorientowałam się, że jedyne, na co pozwala mi moja rozmówczyni, to wydawanie odgłosów w rodzaju „acha”, „mmm”, „no tak”. Każda próba ułożenia krótkiego zdania zostaje bowiem zduszona w zarodku.

W kulturalnej rozmowie każdy powinien być sobie równy. Jedna strona może zrzucić z siebie to, co ma na sercu. Opowiedzieć o swoim dniu, podzielić się bolączkami lub pochwalić ważnym wydarzeniem. Drugi rozmówca również musi jednak mieć przestrzeń, aby powiedzieć, co u niego. W kulturze jajowania druga strona przestaje się liczyć. Staje się jedynie żywą ścianą, której jedynymi oznakami życia są mruganie i delikatnie poruszająca się klatka piersiowa.

Przedstawiciele kultury jajowania bardzo często ewoluują w wampiry energetyczne. Zasypują rozmówcę albo swoimi przechwałkami, albo opowieściami o przykrościach, które ich spotkały. O do takich rozmów potrzebna jest nie tylko odpowiednia osoba, ale również właściwe miejsce i dobry moment.

Jak jajowanie wpływa na nasze relacje?

Efekty takiego jajowania najczęściej objawiają się na dwa sposoby. W pierwszym przypadku jesteśmy zwyczajnie wyczerpani po pięciominutowym wysłuchiwaniu monologu. W drugim próbujemy znaleźć rozwiązanie problemu. Nim się orientujemy, wyrzucamy z siebie złote rady i zaczynamy szukać odpowiedniej pomocy.

Tylko prawda jest taka, że najczęściej osoba „jajująca” albo chce po prostu się wygadać, albo próbuje nami tak pokierować, żebyśmy zrobili coś za nią.

Z czego to wynika? Chyba nie będzie dużym zaskoczeniem, jeśli powiem, że z samotności.

Trudno się dziwić tej starszej pani w aptece, która wstrzymuje całą kolejkę, żeby porozmawiać z farmaceutką o wszystkich swoich dolegliwościach. Czasem życie stawia nas w takiej sytuacji, że na naszej drodze brakuje rodziny i przyjaciół, którzy mogliby zaopiekować się naszymi emocjami i być prawdziwym wsparciem, kiedy tego potrzebujemy.

Samotność jest czymś, z czym zmaga się każde pokolenie. Młodzi coraz trudniej nawiązują relacje, często szukając znajomości w internecie. Starsi mogą natomiast być wdowcami, mieć najbliższą rodzinę mieszkającą za granicą, a przyjaciół rozsianych po całym kraju.

Trudno mi jednak odrzucić przeczucie, że na samotność można sobie również zapracować. Na pewnym etapie życia wielu z nas ma rodzinę, a jeśli ta zawodzi, budujemy relacje z innymi ludźmi, którzy mogą stać się nam najbliżsi.

I właśnie o takie relacje od początku trzeba dbać. Jeśli sami nie będziemy ich pielęgnować, a jedynie czerpać z tego, co daje nam druga strona, nic dziwnego, że w końcu drugi człowiek się wyczerpie.

O relacje trzeba dbać w obie strony

Na moim weselu dostałam ręcznie wypełnioną kartkę z tak pięknymi i szczerymi słowami, że podczas czytania po policzkach spływały mi gorące łzy wzruszenia. I nagle przed oczami stanęły mi wszystkie urodzinowe życzenia o treści „spóźnione, ale szczere” i weselne kartki, pod którymi nonszalancko podpisywałam się, nie poświęcając im większej uwagi.

O niektóre relacje warto dbać bardziej, o inne mniej. Właśnie dlatego uważam, że swoją uwagę i czułość powinniśmy kierować przede wszystkim do najbliższych, którzy są dla nas naprawdę ważni. Jednocześnie warto stawiać granice osobom, dla których jesteśmy jedynie ścianą z uszami.

W tym roku zrobiłam sobie szczery rachunek sumienia dotyczący moich relacji i postanowiłam skończyć z niedbalstwem. W kalendarzu wpisałam daty urodzin bliskich, żeby o niczym nie zapomnieć. Kartki wypełniam własnymi, szczerymi życzeniami i pamiętam o tym, aby celebrować ważne chwile innych osób. Tak po prostu chcę dawać z siebie więcej.