Tak zupełnie nieoczekiwanie przypomniała mi się dzisiaj scena z serialu „I tak po prostu”, czyli kontynuacji „Seksu w wielkim mieście”. Ten fragment wywołał we mnie całą lawinę przemyśleń.

Jeśli ktoś nie oglądał „I tak po prostu”, to wybaczcie, ale będzie tutaj mały spoiler. Pamiętacie relację Steve’a i Mirandy? Ona od początku była niechętna i nieprzekonana do tego związku, on akceptował ją ze wszystkimi wadami. W końcu zdecydowali się dać sobie szansę. Wspólnie wychowywali syna, kupili dom na Brooklynie i wiedli z pozoru szczęśliwe życie. I chociaż na pewnym etapie Miranda na pewno czerpała wiele radości z takiej codzienności, to w głębi serca wiedziała, że nigdy nie był to jej wymarzony scenariusz na życie.

Chociaż serial oglądałam dawno temu, scena ich rozstania zapadła mi głęboko w pamięć.

Miranda chce zakończyć wieloletnie małżeństwo, na co Steve reaguje ze stoickim spokojem i mówi, że to rozumie. Dla niego lata wspólnego siedzenia na kanapie i jedzenia lodów podczas oglądania seriali były obrazem idealnego małżeństwa. Kochał ten wspólny czas, ale rozumiał, że ona nie chce już tak żyć. Puszcza Mirandę wolno, bo, jak sam stwierdza, jest już za stary na próby walki i zmieniania się dla niej.

Ludzie w naszym życiu są jak pasażerowie autobusu

Może się wydawać, że niektóre relacje są na całe życie. Jednak w większości przypadków historia naszych znajomości przypomina raczej jazdę autobusem. Ludzie wsiadają do niego i wysiadają na swoich przystankach. Czasem są to pasażerowie z ważnym biletem, kiedy indziej śmierdzący gapowicze.

Niektórzy przejadą się z nami tylko jeden przystanek, inni zostaną aż do końcowego. Jedni wysiądą za wcześnie, a innych będzie trzeba w końcu wyrzucić siłą.

Z relacjami międzyludzkimi już tak jest, że jedne dodają nam wiatru w skrzydła. Takich ludzi chcemy zatrzymać przy sobie jak najdłużej. Bywa jednak i tak, że bliska przyjaciółka, z którą dzieliłyśmy się wszystkimi sekretami w podstawówce, idzie do innej szkoły, trafia do nowego otoczenia, poznaje nowych znajomych i powoli, z dnia na dzień, wygasza z nami kontakt.

I chociaż zawsze warto dbać o relacje i walczyć o te, które są tego warte, o czym pisałam w jednym z poprzednich wpisów: Dawajmy z siebie więcej, to czasem pewnych rzeczy po prostu nie da się przeskoczyć. Nawet jeśli bardzo chcielibyśmy zatrzymać tego jednego pasażera na kolejnym przystanku, utrzymanie dawnej relacji może okazać się już niemożliwe.

Nie każda znajomość musi trwać wiecznie

W moim autobusie wielu pasażerów jest stałych. Zdaję sobie sprawę, że mam szczęście do ludzi, zarówno męża, jak i przyjaciół. Jednak było też kilka relacji, głównie z przyjaciółkami z dziecięcych lat, które po prostu się zakończyły. Nie wiem, co u nich słychać, i nawet nie spotykam ich na swojej drodze. A gdybyśmy jednak przypadkiem minęły na ulicy, to jedynie wymieniłybyśmy uprzejmie skinienie głową.

Niezależnie od tego, czy mówimy o relacjach w życiu prywatnym, czy zawodowym, jestem ogromną zwolenniczką niepalenia za sobą mostów. Chociaż oczywiście zdarzają się wyjątki, w których to właśnie spalony most oświetli nam dalszą drogę. Mimo wszystko w tych 99% przypadków lepiej uścisnąć sobie dłoń, podziękować za wspólny czas i po prostu pójść w swoją stronę.

Kiedy warto pozwolić komuś wysiąść?

Akceptujmy to, że niektóre znajomości po prostu się kończą. Nie pozwalajmy jednak na to, aby ktoś wyrywał nam kierownicę i zakłócał spokój. O dobre relacje warto dbać, ale trzeba też umieć zaakceptować ich koniec. Siłą niczego nie zmienimy.

Dlatego warto stawiać granice i wyrzucać z naszego autobusu tych gapowiczów, którzy zamiast wspólnej podróży przynoszą nam wyłącznie szkody.